Een paar opmerkingen over het huren van een auto bij Tamaz.
Over het algemeen gaat het tot nu toe goed, de situatie is vrij zorgeloos. We hebben elkaar ontmoet, even gepraat; de auto was geen Forester uit 2015, maar een X-Trail uit 2005. Ik heb er geen bezwaar tegen gemaakt; het is een iets hogere klasse auto, alles rijdt prima, oké. Het contract was wel alleen in het Georgisch. Ze hebben me uitgelegd welke gebieden ik niet mocht betreden; over de overige onverharde wegen zei Tamaz dat ik daar wel mocht rijden. We zijn vertrokken.
De problemen begonnen toen ik op zo’n weg (in het niet-verboden gebied van Khevsureti, om precies te zijn bij het dorp Roshka) – zoals wel vaker gebeurt bij het rijden op onverharde wegen – de olieleiding van de versnellingsbak doorboorde. Ik reed over een steen, merkte het niet eens echt op, maar al snel liep de olie weg en kwam de auto tot stilstand. Ik belde met Tamaz, hij schakelde de verzekering in, alles zou in orde moeten zijn. We zaten in de bergen, het werd donker, en we werden opgehaald met een auto van het hotel waar we verbleven. Op verzoek van de verzekering heb ik de politie gebeld om de schade te laten vaststellen. Het bleek dat ik een boete van 250 lari moest betalen voor het verlaten van de plaats van het ongeval – Tamaz had me daar niets over verteld. Ach ja.
Vervolgens heb ik hem gewaarschuwd dat de auto op een moeilijk bereikbare plek stond – de sleepwagen van de verzekeringsmaatschappij zou er niet kunnen komen. Hij zei dat het niets uitmaakte, dat ze het ter plaatse wel zouden regelen. De volgende dag bleek dat de autosleutel ontbrak. Ik heb Tamaz hiervan op de hoogte gesteld, maar hij had geen reservesleutel (het bleek dat Tamaz de auto zelf had gehuurd van een andere eigenaar, met wie hij niet meteen contact kon opnemen). Er kwamen vrienden van Tamaz aan in een andere auto, die ze aan mij zouden geven als vervangende auto. Maar vanwege het gedoe met de sleutel kreeg ik uiteindelijk te horen:
het inschakelen van een programmeur, de rit naar Tbilisi en terug, het ophalen van de auto – alles bij elkaar zou me 600 lari kosten. We werden naar Tbilisi gebracht. Eén dag huur was verloren. De volgende dag liet de politie weten dat de sleutel in hun auto was gevonden (’s nachts was hij uit de zak van mijn trui gevallen). Ik heb het aan de vrienden van Tamaz doorgegeven; zij hebben de programmeur, die de auto had moeten openen, afgezegd en zijn zelf naar het politiebureau gereden om de sleutel op te halen. De auto waarin ze reden, de XTrail van een vriend van Tamaz, was mij beloofd als vervangende auto, maar pas zodra ze klaar waren met het wegslepen van de kapotte auto. Ze gaven me niets anders; ze zeiden dat er niets anders was. Ze beloofden de auto om 18.00 uur in Tbilisi, maar brachten hem pas om 22.30 uur; daardoor ging de hotelreservering (al de tweede) op de volgende bestemming van de route verloren. Vervolgens gedroeg Tamaz zich ongepast. Hij beloofde contact met me op te nemen om uit te leggen hoe het zat met de terugbetaling van een deel van die 600 lari die ik eerder had gegeven. Tamaz verdween gewoon. Hij nam de telefoon niet meer op. Uiteindelijk kwamen zijn vrienden langs en legden ze uit dat ik slechts 60 lari terug zou krijgen – de rest was opgegaan aan benzine voor de heen- en terugreis, olie en nog wat andere dingen. Daarvoor had Tamaz gezegd dat het bezorgen van een vervangende auto in Roshka 120 lari zou kosten. Een opvallend verschil. Tamaz heeft zich uiteindelijk niet gemeld. Toen ik hem twee dagen later zelf belde, zei hij alsof er niets aan de hand was dat het mijn schuld was dat de auto kapot was gegaan, dat ik naar een plek was gereden waar je niet mag komen, dat zijn vrienden kosten hadden gemaakt en dat hij me verder geen geld meer zou teruggeven. Ik ben niet in discussie gegaan; mijn vakantie en mijn humeur zijn me dierbaarder. Conclusie: Tamaz heeft me 100 lari teruggegeven en beloofde me de volgende keer vijf gratis dagen met de Forester. Moet ik nog zeggen dat ik geen gebruik zal maken van zijn aanbod? Ik begrijp niet waar al die lovende recensies over hem op jullie website vandaan komen. Ik ontken niet dat ik uiteindelijk toch een auto kreeg en dat ze op de een of andere manier probeerden te helpen, maar alle problemen kwamen op mijn schouders terecht – twee huurovereenkomsten gingen verloren, het geld is verdwenen naar onbekende bestemming, en mijn humeur is natuurlijk verpest. De verhalen over wat er verder zou gebeuren, veranderden voortdurend. Als ze me meteen hadden verteld dat ik 600 lari moest betalen voor het beschadigen van de auto en het kwijtraken van de sleutel, en me meteen een vervangende auto hadden gegeven, dan was er nog wel over te praten geweest. Maar in feite werden alle problemen op mijn kosten opgelost, en op het meest vervelende moment verdween de eigenaar gewoon.